Tuesday, 25 February 2014

I won't try to change your mind, I won't feel better in the cold light of day but I wouldn't stop you if you wanted to stay, collapse the light into earth

Maybe its like you said before, all of us being cracked open. Like each of us starts out as a watertight vessel. And then things happen - these people leave us, or don’t love us, or don’t get us, or we don’t get them, and we lose and fail and hurt one another. And the vessel starts to crack in places. And I mean, yeah once the vessel cracks open, the end becomes inevitable. Once it starts to rain inside the Osprey, it will never be remodeled. But there is all this time between when the cracks start to open up and when we finally fall apart. And its only that time that we see one another, because we see out of ourselves through our cracks and into others through theirs. When did we see each other face to face? Not until you saw into my cracks and I saw into yours. Before that we were just looking at ideas of each other, like looking at your window shade, but never seeing inside. But once the vessel cracks, the light can get in. The light can get out. Paper Towns, John Green

The stars are not wanted now: put out every one; pack up the moon and dismantle the sun

...the sea's only gifts are harsh blows and, occasionally, the chance to feel strong. Now, I don't know much about the sea, but I do know that that's the way it is here. And I also know how important it is in life not necessarily to be strong but to feel strong, to measure yourself at least once, to find yourself at least once in the most ancient of human conditions, facing blind, deaf stone alone, with nothing to help you but your own hands and your own head..." Bear Meat by Primo Levi

Friday, 21 February 2014

Do you really think we can forget a past love by discovering the rest of the world?

From childhood’s hour I have not been
As others were — I have not seen
As others saw — I could not bring
My passions from a common spring —
From the same source I have not taken
My sorrow — I could not awaken
My heart to joy at the same tone —
And all I lov’d — I lov’d alone.
Edgar Allan Poe

To the strand, a picnic planned for you and me, a rope in hand for your other man to hang from a tree

I will not wait to love as best as I can. We thought we were young and that there would be time to love well sometime in the future. This is a terrible way to think. It is no way to live, to wait to love. Dave Eggers, What is the What

Tuesday, 18 February 2014

What have I done, treat me tonight like a movie star who will never die, kill all my loneliness, always surrounded by girls like you

Each day of not writing, of comfort, of being that which he despised, dulled his ability and softened his will to work so that, finally, he did no work at all.
"It's a bore," he said out loud.
"What is, my dear?"
"Anything you do too bloody long.”
Ernest Hemingway, The Snows of Kilimanjaro and Other Stories

Sure as I'm breathing sure as I'm sad, I'll keep this wisdom in my flesh, I leave here believing more than I had and there's a reason I'll be back

Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι μιλάνε τόσο πολύ για πράματα που δεν έχουν σημασία και γιατί είμαι κι εγώ εδώ και τα ακούω με τα αυτιά μου κλειστά. Όλοι κοιτούν με κενά μάτια καθώς τα λόγια περνάνε σαν γρήγορα σύννεφα και χάνονται χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς. Το χειρότερο είναι όταν οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι. Όταν έχουν πράματα μέσα τους που κανείς δεν ξέρει εκτός από αυτούς και αντί να τα μοιραστούν τα φυλάνε μέσα τους σαν να είναι ο θυμός και η στεναχώρια ο κρυφός τους θησαυρός. Αλλά κι εγώ έχω πράγματα που θέλω να είναι μόνο για μένα. Σκέφτομαι πόσους ανθρώπους βλέπω την ημέρα και δεν ξέρω, πώς ξεχωρίζουμε αυτούς που θέλουμε να μάθουμε; I don’t give a shit about the manifestos. Μου αρέσουν οι ήσυχοι άνθρωποι που κοιτάνε και βλέπουν γιατί αυτοί συνήθως έχουν τις πιο πολλές σκέψεις και τα πιο πολυλογάδικα μυαλά. Που κουνιούνται ελαφρώς στις συναυλίες και αγαπάνε τους ανθρώπους. Που τους δίνουν κάτι από τον εαυτό τους γιατί θέλουν να είναι εκεί, να υπάρχουν στον κόσμο τώρα και να μείνουν για πάντα επειδή κάποιος τους θυμάται. Δίνουν γράμματα ή ήχους, μουσική, λέξεις, εικόνες. Goodness is resolute, it is ruthless. Αυτοί που θαυμάζουν τις πόλεις, που καταλαβαίνουν τα βιβλία. Αυτοί που δεν παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά. Που παίζουν και ξέρουν φράσεις από ΑΜΑΝ και μιστερ μπιν και δεν ντρέπονται να κάνουν τις φωνές και να γελάνε δυνατά. Is this now beginning to make sense? Τι ωραίο ήλιο που έχει έξω. Γιατί μιλάει τόσο πολύ ο κύριος με την κοιμιστική του φωνή; Δεν έχει κανένα νόημα. Αστεία είναι η ζωή, πως κουνιέται συνέχεια και δεν σταματάει ποτέ. in class

Friday, 7 February 2014

Go all the way with it do not back off - or once, go all the goddamn way with what matters

γιατί όλοι φοβούνται τόσο πολύ να πληγωθούν δεν καταλαβαίνω. λες και υπάρχει τίποτα που αξίζει περισσότερο από το να επενδύσεις τόσο πολύ σε κάτι που αν πάει στραβά θα πληγωθείς.

Tuesday, 4 February 2014

The wind is so soft on my skin, the sun so hard upon my side

I like bars just after they open in the evening. When the air inside is still cool and clean and everything is shiny. The first quiet drink of the evening in a quiet bar — that’s wonderful.
Raymond Chandler, The Long Goodbye

Γυρνώντας σπίτι το απόγευμα περνάω έξω από μια πάμπ και κοιτώντας μέσα θολώνω τα μάτια μου και βλέπω φώτα που φαίνονται αχνές χρωματιστές μπάλες και ακούω γέλια και χαρούμενους ανθρώπους με τους φίλους τους που με κάνουν και μένα να χαμογελάω.

She would love to come help but the sea would electrocute us all

"θα το άκουγα με χαρά αντί για το ορίτζιναλ, και φαντάσου ότι είναι από τα αγαπημένα μου radiohead τραγούδια"

He slammed down the phone and took his coat from the bed

Ήταν στην σκάλα και κυλουσαν όταν τον είδε και χαμογέλασε. Την ακολουθησε έξω και αγκαλιάστηκαν όπως παλιά. Την πήρε από το χέρι και πέταξε τους χάρτες γιατί δεν τους χρειαζοντουσαν ποτέ όταν ήταν μαζί. Την πήγε στο θέατρο και της πήρε τσιπς και χυμό, χωρίς να μιλάνε ακουμπησαν στον τοίχο και κράταγε εκείνος το βιβλίο για να διαβάζουν και οι δυο. Τον πήγε στις θέσεις τους και ήταν μαγικές. Τον κοίταζε ενώ κοιτουσε το ταβάνι που καθρεφτιζε τις κινήσεις τους, ενώ παρατηρούσε το ζευγάρι στο μπαλκόνι και τους νεαρούς που γελούσαν. Την κοίταζε ενώ μιλούσε με ενθουσιασμό για αυτό που θα δούνε, μακάρι να είναι όλοι οι ηθοποιοί και θα είναι σίγουρα ωραίο, μακάρι να είναι αστείο, τι ωραίο δώρο γενεθλίων και τι ωραία που ήταν εκεί μαζί της και μπορούσε να τον κοιτάει όσο ήθελε. 'Do you maybe know where Panton Street is?' 'I'm not sure but I can look it up for you on maps if you want'. Γιατί μπορείς να είσαι πολλά πράματα και όχι μόνο ένα αλλά πολλά ταυτόχρονα.

Let me come over I can waste your time I'm bored, invite me to the war every night of the summer we'll stand by the pool we'll throw out our golden arms

She liked talking to people when they were drunk. She liked how they tried to explain things to her and she just stared, waiting. She felt like she was talking to a child, a child that brushed off her words as if they were thoughts easily ignored. She liked they way they looked at her straight in the eye, with their nice eyes and spoke their truths while she said 'you're not going to remember any of this tomorrow'. They talked about everything and nothing. They laughed and looked and looked at each other until her eyes memorised his face.